کوهستان سبلان در شمال‌غربی ایران که اقلیمی نیمه‌خشک سرد دارد، آبگیرها و مانداب‌های متعددی در دامنه‌های آن ایجاد گردیده که رسته‌بندی آنها با توجه به عوامل محیطی و خاکی و تشابه گونه‌های گیاهی، راهنمای مفیدی برای مدیریت زیست‌محیطی و اکولوژیک به حساب می‌آید. در این بررسی ابتدا مانداب‌های موجود در شیب‌های شمالی و شرقی سبلان با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای و بازدید صحرایی مورد شناسایی قرار گرفت، سپس 32 مکان ماندابی برای نمونه‌گیری تعیین و از محل‌های نمونه در مجموع 320 قطعه نمونه (پلات) بصورت سیستماتیک-تصادفی انتخاب شد. با استفاده از داده­های مربوط به پوشش گیاهی، جدول ماتریسی توده در گونه تهیه شد، سپس با استفاده از آنالیز خوشه‌ای، مانداب‌ها طبقه‌بندی و به‌صورت گرافیک (دندروگرام) نمایش داده شد. دراین مطالعه، عوامل خاک (درصد شن، سیلت و رس)، اسیدیته، هدایت الکتریکی، کربن آلی، نیتروژن کل و قابل جذب، فسفر و پتاسیم قابل جذب و عوامل محیطی (ارتفاع، شیب، درصد پوشش تاجی و لاشبرگ، تعداد گونه، بیومس گیاهی) و جهات جغرافیایی (شمالی، جنوبی، غربی، شرقی و بدون جهت) اندازه‌گیری و تعیین شدند. رابطه بین عوامل خاکی و محیطی و گونه گیاهی با استفاده از آنالیزهای چندمتغییره DCA و CCA تعیین شد. همچنین از شاخص ژاکارد و سورنسون برای تعیین شاخص تشابه گونه استفاده گردید. نتایج نشان داد که مانداب‌ها از لحاظ تشابه گونه به چهار خوشه شامل: 1-مانداب‌های ارتفاعات میانی با گیاهان نیمه‌مرطوب (گراس– لگوم) 2- مانداب‌های ارتفاعات فوقانی با گیاهان چمنزار مرطوب 3- مانداب‌های باتلاقی با پوشش گیاهان تورب‌زار 4- مانداب‌های شور با گیاهان آبزی و شور روی، قابل تشخیص است. نتایج کلی رسته‌بندی (DCA) مانداب‌ها از نظر عوامل خاکی و محیطی در سه محور اول (x و y) به‌ترتیب 9/52، 30 و 23 درصد از کل تغییرات محیطی را کنترل می‌کنند، عوامل اصلی در تفکیک مانداب­ها بر اساس این روش، خصوصیات خاک (EC ،pH  و کاتیون‌های وابسته)، شکل زمین، رطوبت و ارتفاع از سطح آب‌های آزاد بوده است.