چرای دام بعنوان یکی از مهمترین آشفتگی های محیطی در مراتع شناخته میشود که گاهی سبب ایجاد اثرات مخرب در این اکوسیستم می­شود. قرق و کپه­کاری از مهمترین روش های مدیریتی برای کنترل اثرات مخرب چرای دام هستند. هدف از این پژوهش بررسی اثر کپه­کاری و قرق بر ترکیب، تنوع و مواد مغذی پوشش گیاهی مراتع کوهستانی منطقه دارانی علیا در شهرستان تویسرکان است. نمونه­برداری­ها با روش سیستماتیک-تصادفی، در عرصه 5 هکتاری که از سال 1393 کپه­کاری با بذر باریجه (.Boiss Ferula gummosa)، اسپرس (.Onobrychis sativa Lam) و علف گندمی پایه بلند (Host. Agropyron elongatum) در آن انجام شده و منطقه قرق گردیده بود، انجام شد. از 10 ترانسکت 100 متری با فاصله 50 متری از یکدیگر استفاده و در طول هر ترانسکت 10 پلات یک متر مربعی تعیین و در هر پلات اندام زیرزمینی و هوایی گیاه در دو منطقه چرا و قرق نمونه­برداری شد. سپس میزان پروتیئن کل، فنل و عناصر غذایی بافت گیاه اندازه­گیری شد. همچنین شاخص یکنواختی Simpson، شاخص‌های غناء Margalef و Menhinick و شاخص‌های تنوع Shannon-Wiener و Simpson با بهره‌گیری از روش تجزیه مولفه‌های اصلی (PCA) و استفاده از نرم‌افزار PC-ORD انجام شد. تمامی نمونه‌ها با آزمون t غیرجفتی در سطح 5% مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد میزان فسفر، پروتیئن کل و فنل گیاه در منطقه قرق (به ترتیب 2/4، 4/6 و 69/0) و کپه‌کاری (به ترتیب 4/8، 3/5 و 65/0) تفاوت معناداری نسبت به منطقه چرا شده نداشته است، اما میزان عناصر غذایی بافت گیاه در منطقه چرا بیشتر از منطقه قرق و کپه­کاری بوده است (05/0p<). شاخص‌های Shannon-Wiener و Simpson نشان داد که تنوع در منطقه قرق (به ترتیب 58/1 و 93/0) به­طور معنی­داری بیشتر از منطقه چرا (به ترتیب 21/1 و 82/0) بوده است  (05/0p<). شاخص­های غناء Margalef و Menhinick نیز در منطقه قرق و کپه‌کاری (به ترتیب 43/2 و 85/1) در به طور معنی داری بیشتر از منطقه چرا (به ترتیب 63/1 و 65/1) بوده است (05/0p<) اما شاخص یکنواختی Simpson در دو منطقه تفاوت معناداری نداشته است. پوشش گیاهی منطقه قرق به دلیل حضور بیشتر گونه­های اصلی که عموما خوشــخوراک بودند. ترکیب بهینه‌ای از کپه‌کاری و قرق می‌تواند باعث بهبود وضعیت پوشش گیاهی و افزایش تنوع زیستی در مراتع شود که این امر به نوبه خود به حفظ پایداری و بهره‌وری این اکوسیستم‌ها کمک می‌کند.