این پژوهش با هدف بررسی و شناسایی ویژگیهای زیست‌مهندسی گونه‌ی بومی برگ‌بویی زاگرس (Daphne mucronata Royle) انجام شد تا ظرفیت‌های این گونه در تثبیت خاک، کنترل فرسایش و استفاده در پروژه‌های عمرانی و زیست‌محیطی را مورد ارزیابی قرار دهد. برگ بویی، گونه‌بومی با سازگاری به شرایط اقلیمی و خاکی منطقهمی تواند به عنوان جایگزینی پایدار و کم‌هزینه برای روشهای مکانیکی و غیرزیستی مورد توجه قرار گیرد. در این مطالعه برای سنجش ویژگیهای زیست مهندسی این گونه، سه شاخص کلیدی نسبت سطح ریشه به سطح خاک (1)، مقاومت کششی ریشهها (2) و مقاومت ساقه‌ها در برابر نیروهای خمشی (3) اندازه‌گیری و ارزیابی شدند. نتایج نشان داد تراکم ریشهها از سطح خاک تا عمق 30–20 سانتی‌متری روند افزایشی و در عمق‌های پایین‌تر روند کاهشی داشت. میانگین مقاومت کششی ریشهها برابر با 56/17 مگاپاسکال و میانگین حداکثرنیروی لازم برای خمش ساقه‌ها 39/130 نیوتن محاسبه شد. علاوه بر این با افزایش قطر ریشهها مقاومت کششی کاهش یافت. در حالی که حداکثر نیروی لازم برای خمش ساقههای قطورتر بیشتر و میزان جابجایی(خمش) آنها کمتر بود. این یافته‌ها بیانگر آن است که گونه‌ی برگ‌بویی زاگرس با ساختار ریشه‌ای متراکم در لایه‌های میانی خاک و ساقههای مقاوم در برابر نیروهای خمشی نقش مؤثری در تثبیت شیب‌ها، کاهش فرسایش بادی و آبی و ارتقای پایداری بوم نظامهای کوهستانی دارد. این مطالعه پیشنهاد میکند گونه برگ بویی برای پروژه‌های عمرانی و زیست‌مهندسی به ویژه در مناطق زاگرس مرکزی مورد توجه قرار گیرد. در راستای بهره‌گیری از ظرفیت‌های طبیعی، استفاده از این گونه می‌تواند به کاهش هزینه‌های اجرایی و افزایش پایداری محیطی کمک کند.
